«Ο Θεός αγκαλιάζει τον άνθρωπο»

«Ο Θεός αγκαλιάζει τον άνθρωπο»

«Ο Θεός αγκαλιάζει τον άνθρωπο»
είναι ο τίτλος του πρωτοσέλιδου άρθρου της εφημερίδας του Βατικανού

«Ο ΡΩΜΙΟΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ» κατά την πρόσφατη εορτή των Θεοφανείων, γραμμένο από τον Σεβασμιότατο Εμμανουήλ Νιν, Έξαρχο των Ελληνορρύθμων Καθολικών Ελλάδος. Το άρθρο συνοδεύεται από έγχρωμη φωτογραφία της βαπτίσεως του Χριστού, από τον καθεδρικό ενοριακό ναό της Ελληνικής Καθολικής Εξαρχίας. Το άρθρο αυτό αποτελεί τη συνέχεια μίας αρθρογραφίας πάνω στις μεγάλες γιορτές της Βυζαντινής Παράδοσης μίας αρθρογραφίας η οποία παρουσιάζει σε όλο τον καθολικό κόσμο τον λατρευτικό πλούτο της Χριστιανικής Ανατολής. Μαρτυρώντας «του λόγου το ασφαλές», μεταφράζουμε εδώ το παρακάτω παραγράφους:

«Τα Θεοφάνεια του Κυρίου πανηγυρίζουν τη φανέρωση του ενσαρκωμένου Λόγου του Θεού. Τα λειτουργικά κείμενα της εορτής στη βυζαντινή παράδοση συνοψίζουν τα σπουδαιότερα μυστήρια της χριστιανικής πίστεως: το μυστήριο της Παναγίας Τριάδος το μυστήριο της Ενσαρκώσεως του Χριστού, το μυστήριο της λυτρώσεως την οποία λάβαμε στο βάπτισμα. Το τελευταίο αυτό μυστήριο τελείται κατά τον Μεγάλο Αγιασμό των υδάτων, ο οποίος μας θυμίζει και επιτελεί το βάπτισμα του Χριστού και το βάπτισμα του κάθε χριστιανού. Οι μεγάλοι χριστιανοί υμνογράφοι της Ανατολής αφιέρωσαν υπέροχα ποιητικά κείμενα σ’ αυτήν την ιεροτελεστία, υπογραμμίζοντας την έκπληξη και τον θαυμασμό του Ιωάννη Βαπτιστή και όλης της δημιουργίας (των αγγέλων, του ουράνιου στερεώματος των υδάτων του Ιορδάνη, μπροστά στην ταπεινή φανέρωση («Θεοφάνεια») του ενσαρκωμένου Λόγου του Θεού, ο οποίος παρουσιάζεται και ζητά να λάβει το βάπτισμα από τον Ιωάννη.

Ο Ρωμανός ο Μελωδός στα δύο του «κοντάκια» της εορτής των Θεοφανείων παραλληλίζει τη γύμνωση του Αδάμ και του ανθρώπινου γένους με τη γύμνωση του βαπτιζομένου, ο οποίος ενδύεται τον ίδιο τον Χριστό: «Γι’ αυτό εμείς, γυμνά τέκνα του Αδάμ, συναθροιζόμαστε όλοι, για να ενδυθούμε τον Χριστό και να λάβουμε τη θερμότητα του! Αυτός είναι η ζεστασιά των γυμνών και το φως εκείνων, το φως το απρόσιτον…»

Η ενσάρκωση παρομοιάζεται από τον υμνογράφο με ένα μεγάλο αγκάλιασμα, κατά το οποίο ο Θεός χορηγεί στον άνθρωπο την ευσπλαχνία του, υπενθυμίζοντας την παραβολή του ασώτου υιού: «Άφησα να υποκύψω στην ευσπλαχνία μου γιατί είμαι πολυεύσπλαχνος, και πλησίασα στο πλάσμα μου, ανοίγοντας τα χέρια μου, για να το αγκαλιάσω. Μην αισθάνεσαι ντροπή μπροστά μου: για σένα, που είσαι γυμνός γίνομαι και εγώ γυμνός και βαπτίζομαι». Ο υμνογράφος παραλληλίζει τη γύμνωση του ανθρώπου με την ενσάρκωση του Χριστού, η οποία είναι απογύμνωση από τη θεότητα για να γίνει ο Θεός άνθρωπος, χρησιμοποιώντας ένα λογοπαίγνιο: η απογύμνωση στην ενσάρκωση και η απογύμνωση στο βάπτισμα».

του Αρχ. Αθανασίου Αρμάου